บทที่ 8 บทไม่มีชื่อ
"แล้ว??? " ผมถามสั้นๆ
"ไลลาไม่ยอม มันคุยกับเพื่อนๆมันให้เข้าหู ไลลาไม่ยอมนะคะ"เธอเริ่มขึ้นเสียงและเริ่มเสียงดัง คนที่นอนอยู่โซฟาเริ่มขยับยุกยิกเหมือนรำคาญเสียงนั่น ผมรีบก้มลงไปมองทันที
"อื๊อ.. "พอได้ยินเสียงจากปากแดงๆนั่น ผมก็รีบเอื้อมมือลงไปตบเบาๆบนผ้าห่มที่คลุมอกเล็กๆเอาไว้เพื่อกล่อมร่างนั้นให้หลับอีกรอบ ไลลามองตามมือผมด้วยความไม่พอใจ หึ!ใครจะสน
"บอกว่ายังไง จะแหกปากเอาโล่หรือไง" ผมตวัดเสียงขุ่นเขียวทว่าเบามากใส่เธอด้วยความหงุดหงิด
"นี่คุณ"ไลลาพยายามจะต่อต้านสิ่งที่ผมบอก รู้ทั้งรู้ว่าผมไม่ชอบให้คนขัดคำสั่งก็ยังทำ ผมกระชากแขนคนตรงหน้าแรงๆลากเดินไปที่ห้องทำงานฝั่งตรงกันข้ามกับห้องรับแขก เพื่อที่เสียงจะได้ไม่ต้องรบกวนการนอนของเจ้าตัวเล็กของผม
"ดูน้องให้กูด้วย"ผมบอกสองคนที่นั่งดื่มเบียร์ตรงโซฟากลางห้องรับแขก มันสองคนพยักหน้ารับโดยไม่เปิดปากทำหน้าเหมือนโทรทัศน์ที่กำลังดูอยู่มีเรื่องน่าสนใจมากกว่าเหตุการณ์ในห้อง ผมลากไลลาแบบไม่ปราณีปราสัยเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องจนเธอเกือบเซหงายหลัง
"กูบอกมึงว่ายังไงหือ? บอกว่าอย่าล้ำเส้น อย่าจุ้นจ้านนี่มันไม่ชัดเจนตรงไหน"ผมตวาดเสียงเข้มไม่ลดเสียงลงแล้วเพราะในห้องคือห้องเก็บเสียงดังแค่ไหนก็ไม่ลอดออกไปด้านนอก ไลลาหน้าซีดด้วยความตกใจแต่พยายามเชิดหน้าทำว่าไม่ได้กลัวผมเลยสักนิด
"ไลลามีสิทธิ์ หรือคุณไม่กลัวถ้าไลลาจะบอกมาดาม "ครับก็ยังไม่สำนึกยังคิดกล้าจะขู่ผมเสียอีก นี่กินอะไรเข้าไปหือถึงได้ไม่กลัวผม ผมตรงเข้าไปบีบคางสวยๆนั่นแน่นจนเธอหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ อย่าคิดว่าผมจะออมแรงนะครับถึงจะเป็นผู้หญิงก็เหอะ
"นึกว่ากลัว? "ผมเค้นเสียงถาม ยกมือกดโทรออกโดยไม่ดูเบอร์ด้วยซ้ำเพราะตั้งเป็นเบอร์โทรด่วน สายตาไม่ละไปจากใบหน้านั่น มืออีกข้างที่บีบคางเอาไว้ก็ไม่คิดจะปล่อยเช่นกัน
"แม่ครับ... ขอโทษครับผมอยากคุยด้วยสองสามคำ"
// ว่าไงคะลูก //ผมคุยไปจ้องหน้าไลลาไปด้วย
"ผมไม่อยากยุ่งกะไลลาแล้ว ถึงผมจะนอนด้วยหลายครั้งแต่ก็ไม่คิดจะเอาเป็นเมีย แค่เงี่ยนเฉยๆ มาอ่อยตรงหน้าขนาดนั้นถ้าผมไม่นอนด้วยก็แย่แล้วครับ" ผมตรงครับ พูดกับแม่ตรงๆนี่แหละเพราะไม่เคยปิดกันอยู่แล้ว
//แต่น้องเค้าเป็นญาติแม่นะคะลูก//เสียงแม่เริ่มเย็นเพราะแม่ไม่ชอบให้เอาเปรียบผู้หญิง ผมรู้ครับว่าลองถ้าแม่พูดแบบนี้ก็จะยากหน่อยที่จะปัดความรับผิดชอบ แต่แม่รักผม ผมว่าไงส่วนมากแล้วแม่ก็มักจะตามใจผมเสมอ
"ผมเจอน้องครับแม่ แล้วผมอยากสานต่อกับน้องไม่อยากยุ่งกับใครอีกแล้ว ถ้าไม่สะสางให้หมดน้องคงไม่ยอมคบผมหรอก"ผมบอกความคิดของตัวเองทันที
//กรี๊ด!!! จริงเหรอลูก คิงเจอน้องเหรอ พามาหาแม่เลย พามาเลยนะแม่อยากเจอ//เสียงแม่ผมตื่นเต้นจนผมต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูตัวเอง
"ขอผมคุยกับน้องก่อนนะครับเราผมเพิ่งเจอน้อง อีกอย่างน้องลืมผมไปแล้วด้วยซ้ำทำท่าเหมือนไม่รู้จักกันเลย เมื่อคืนไอ้มินทร์มันมาที่ผับผมเลยรู้เรื่อง ขอเวลาผมสองเดือนแล้วจะรีบพาไปหาแม่ แต่แม่ต้องจัดการเรื่องไลลาให้ผมด้วยนะครับ"ผมไม่สนไลลาด้วยซ้ำไปว่าได้ยินสิ่งทีผมพูดแล้วรู้สึกยังไง
//ตกลง //แม่รีบรับปากทันทีโดยไม่มีข้อแม้หรือด่าผมว่าไม่เป็นสุภาพบุรุษหรือฟันแล้วทิ้งอะไรทำนองนั้น แม่วางสายไปแล้ว ผมมองหน้าไลลานิ่งๆด้วยสายตารังเกียจ
"อย่ามาให้เห็นหน้าอีก แล้วจะหาว่าไม่เตือน"ผมตอบเสียงเรียบแต่ดวงตาผมก็อย่างรู้ๆแหละครับ คนที่กล้าสบตาด้วยมีน้อยคน ไลลาเม้มปากน้ำตาคลอยืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างตัว แต่ดูเหมือนผมว่าจะลืมอะไรไปบางอย่าง พวกคุณนึกออกมั๊ยครับผมลืมอะไรไปวะ
"คิงคะ อย่าทำแบบนี้กำไลลาเลย ไลลารักคุณนะคะที่ทำไปเพราะหึง คุณก็น่าจะรู้ว่าไลลาหวงคุณแค่ไหน แต่ว่าทุกครั้งที่คุณยุ่งกับใครหรือสนใจใครไลลาไม่เคยไปอาละวาดต่อหน้าเลยสักครั้ง เพียงแค่เรื่องของนุ๊กอะไรนั่นคุณถึงกับจะเลิกกับฉันเลยหรือ"ไลลาถามเสียงสั่น อันที่จริงถามว่าไลลาดูดีหรือเปล่า ยอมรับครับว่าใช้ได้ แต่เธอไม่ใช่คนที่ผมจะตกลงปลงใจด้วยในอนาคต อย่าหาว่าผมไม่เกียรติผู้หญิงเลยนะ เรานอนด้วยกันเพราะต่างสมัครใจ หลายคน one night stand จบแล้วก็ไม่ยุ่งกันอีก มีเพียงบางคนที่ผมยังติดใจก็จะถามพวกเธอตรงๆหากตกลงก็ไปเรื่อยๆพอจะเลิกผมก็ไม่เคยปิดจ่ายให้เต็มที่กำสิ่งที่พวกเธอเสียเวลา มีแต่ผู้หญิงตรงหน้านี้คนเดียวที่มักจะเอาแม่ผมมาเป็นข้ออ้าง บอกแล้วว่าเรื่องของครอบครัวผมมันค่อนข้างจะซับซ้อนเอาไว้ผมจะค่อยๆบอกพวกคุณก็แล้วกันนะครับ
